Τοπική Ανάπτυξη

Τοπική Ανάπτυξη

Οι τοπικές κοινωνίες σε όλες τις μορφές –χωριό, πόλη, περιφέρεια- είναι οι φυσικοί φορείς διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς και δημιουργίας.

Ο πολιτισμός αναδεικνύεται σε προνομιακό πεδίο άσκησης τοπικής και περιφερειακής πολιτικής.

Το ερώτημα και προβληματισμός είναι πώς ασκείται αυτή η πολιτική;

Οι επτά Αναπτυξιακές Εταιρείες που λειτουργούν στις αντίστοιχες περιφερειακές ενότητες της ΠΚΜ έχουν τη μορφή Ανώνυμων Εταιρειών με μετόχους φορείς της Αυτοδιοίκησης, Ενώσεις Αγροτών, Επιμελητήρια, Συλλόγους κλπ.

Θεσμικά εμπλέκονται κατ’ αποκλειστικότητα (σχεδιασμό-εφαρμογή-πληρωμή) του Άξονα 4 – Προσέγγιση LEADER και του Άξονα 3 (ΟΠΑΑΧ) της Αγροτικής Ανάπτυξης.

Η εικοσαετής παρουσία τους δημιουργεί σημαντικές προστιθέμενες αξίες, ιδιαίτερα χρήσιμες και αναγκαίες και εφαρμόσιμες για μια ύπαιθρο της ΠΚΜ περισσότερο ανταγωνιστική.

Σήμερα είναι αδύνατο να εννοήσουμε την Αυτοδιοίκηση, ως θεσμό στατικό, ως δεδομένο, χωρίς να εμπεριέχεται σε αυτήν ο όρος της Ανάπτυξης.
Η αναμφισβήτητη παραδοχή της σημερινής πραγματικότητας δηλώνει ,εκ των προτέρων, μια ουσιαστική ρήξη με τα ισχύοντα έως σήμερα στον χώρο της αυτοδιοίκησης και του στενού όρου της ανάπτυξης της, ειδικότερα.
Θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε αλλά και να οριοθετήσουμε τον όρο Ανάπτυξη, μέσα από την εμπειρία και τον υπέρ-δεκαετή προβληματισμό μας, πέρα, φυσικά, από την ιστορική διαδρομή του προσδιορισμού του, που χρονολογείται στον αιώνα μας, από το 1920.

Τοπική ανάπτυξη δε σημαίνει μόνο δημιουργία θέσεων εργασίας, η ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης. σημαίνει επίσης πιο συνεκτική κοινωνία, βασισμένη σε καλύτερη ποιότητα ζωής με την ενεργή συμμετοχή όλων.

Πρόκειται για τη δημοκρατία αυτή κάθε αυτή.

Καμιά. ανεπτυγμένη χώρα δεν έχει κερδίσει την ανταγωνιστικότητα βασιζόμενη μόνο στα αστικά κέντρα της, πολύ περισσότερο βασιζόμενη σε μόνο ένα αστικό κέντρο.

Η Ελληνική Περιφέρεια διψά για υποδομές και οικονομική πολιτιστική -κοινωνική ανάπτυξη. Χρειάζεται δρόμους, λιμάνια, αεροδρόμια, κέντρα υγείας, ποιότητα για διοικητικά κέντρα, στήριξη επιχειρηματικότητας αλλά προπάντων δομές σχεδιασμού και υλοποίησης. Χωρίς αυτά η ερήμωση της υπαίθρου θα συνεχιστεί. Το δημιουργικό δυναμικό των ελληνικών πόλεων θα εγκλωβίζεται, θα αδρανεί, θα αποχωρεί για κάπου αλλού, όπου είναι καλύτερα. Χάνεται έτσι ο τρίτος πυλώνας της ενδογενούς ανάπτυξης που είναι το τοπικό ανθρώπινο δυναμικό. Οι άλλοι δύο πυλώνες των φυσικών και οικονομικών πόρων δεν αρκούν από μόνοι τους.

Προϋποθέσεις για την Περιφερειακή και Τοπική Ανάπτυξη

  • Το όραμα για την περιοχή
  • Η συμφωνία των τοπικών φορέων για το είδος της ζητούμενης ανάπτυξης
  • Οι στόχοι
  • Οι πολιτικές – θεσμικό πλαίσιο
  • Τα μέσα – προγράμματα ανάπτυξης
  • Οι πόροι
  • Ο ολοκληρωμένος και διεπιστημονικός σχεδιασμός
  • Η διαφοροποίηση (στην παραγωγή, στην οργάνωση, στη δράση, στη σκέψη)

Το "Σκέψου σφαιρικά - δράσε τοπικά" υιοθετήθηκε από την Ε.Ε. δια του προέδρου Σαντέρ, στο Δουβλίνο στα πλαίσια της Ιρλανδικής Προεδρίας. Αυτό αποτελεί και κατά σταθερή άποψη μας μια φράση κλειδί και οδηγό μαζί, στον τρόπο σκέψης, προγραμματισμού και υλοποίησης πρωτοβουλιών.

Η ολοκληρωμένη ανάπτυξη έρχεται κινητοποιήσει το σύνολο των παραγωγικών πόρων μιας περιοχής. Εξαρτάται δηλαδή από τους φυσικούς πόρους, τους οικονομικούς πόρους, τους θερμικούς, τους κοινωνικούς φορείς, τους τοπικούς παράγοντες, το επίπεδο της συνεννόησης, τις τοπικές πρωτοβουλίες, τη διαμόρφωση σχεδίου με την button – up προσέγγιση του πολιτισμού.

Η τοπική ανάπτυξη με άλλα λόγια είναι μια διαδικασία που επιτρέπει στον καθέναν αν υλοποιήσει αυτοδίκαια συλλογικά πράγματα για την περιοχή του.

Τα κείμενα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της· Επιτροπής Περιφερειών τονίζουν την αναγκαιότητα συμμετοχής και τον ρόλο της περιφερειακής διοίκησης και της τοπικής αυτοδιοίκησης στην .προγραμματική περίοδο 2007/2013.

Η συμβολή της τοπικής αυτοδιοίκησης στην αποτελεσματική προώθηση των στόχων και προτεραιοτήτων του ΕΣΠΑ εντάσσεται:

Αποτελεί κοινό τόπο πλέον ότι η Αυτοδιοίκηση βρίσκεται σε κομβικό σημείο αναπροσδιορισμού του ρόλου της.
Έτσι, τίθεται επιτακτικά το θέμα των συνενώσεων των μη αυτοδύναμων κοινοτήτων σε Δήμους, με την ανάληψη κοινών έργων και δραστηριοτήτων από βιώσιμες νέες μονάδες αυτοδιοίκησης.
Αυτό είναι δυνατό να συμβεί σε εύλογο χρονικό διάστημα ( π.χ. τετραετίας) με σταδιακή προαιρετική ή ενίοτε υποχρεωτική με σταθερά κίνητρα συνένωση των λειτουργιών τους. Είναι αναγκαία η ύπαρξη μεταβατικής περιόδου, αν πράγματι επιθυμούμε την επιτυχία της μεγάλης τομής στην αυτοδιοίκηση.

Σελίδα 1 από 4

 gnorimia-me-kilkis  kilkis2013